»»»»»سایه در خورشید

از هر چه میرود، سخنِ دوست خوشتر استپیغامِ آشنا، نفسِ روحپرور استهرگز وجودِ حاضرِ غایب شنیدهای؟من در میان جمع و دلم، جای دیگر استشاهد که در میان نبود شمع، گو بمیرچون هست اگر چراغ نباشد منور استابنای روزگار به صحرا روند و باغصحرا و باغِ زندهدلان، کویِ دلبر استجان میروم که در قدم اندازمش ز شوقدرماندهام هنوز که نزلی محقر استکاش آن به خشم رفتهٔ ما آشتیکنانبازآمدی که دیدهٔ مشتاق بر در استجانا دلم چو عود بر آتش بسوختیوین دم که میزنم ز غمت، دودِ مجمر استشبهایِ بیتوام، شبِ گور است در خیالور بی تو بامداد ...

هر چه گفتم در همه عمر، از آن پشیمانم؛ جز حکایت دوست...  اللهم ارزقني حبك و حب كل من أحبك و حب كل عمل يقربني إلى حبك. خدایا! دوستى خود و دوستى هر كسى را كه تو را دوست دارد، و دوستى هر عملى كه مرا به دوستىu200fات نزدیک مىگرداند، روزىام گردانu200f.آمین! «هر کیو دوست داری، روز قیامت با اونی.» ...