شمس تبریز منی...

تو همان فصلی که عاشقشده پاییز منی

همهی هستی و نیستی و همه چیز منی

بدون شرحترین عکس رخ یاری و هم

اخترم، هم قمرم، هم شمس تبریز منی...

.

.

.

.

سروده: «سایه»